Nazywa się jak mięso, a to ciasto z PRL. Miękkie jak chmurka i lepsze od murzynka

Ciasto comber to oczywiste nawiązanie do mięsa. Tak nazywa się część grzbietowa tuszy oraz przygotowane z niej danie, które w przypadku dziczyzny ma ciemny kolor jak czekolada. Ja wolę jednak słodki deser z czasów PRL. Ma wyjątkowy smak i konsystencję, co zawdzięcza niecodziennej metodzie przyrządzania.

Czym różni się ciasto comber od murzynka?

Ten wypiek wygląda podobnie do innego klasyka z dawnych czasów, który jest znany jako murzynek. Choć mogą wyglądać podobnie, to zupełnie inna bajka. Murzynek to po prostu czekoladowe ciasto „codzienne” o puchatej strukturze. W combrze jest natomiast mniej mąki i więcej masła, a przygotowanie nie kończy się na upieczeniu i polaniu czekoladą. Po ostudzeniu nasącza się go naparem czarnej herbaty, dzięki czemu jest wilgotny i miękki. W „dorosłej” wersji do esencji używa się też mocnego alkoholu. Tej jako dziecko nie znałam, ale deser i tak był pyszny.

Jak zrobić czekoladowe ciasto comber?

Zaczynam nietypowo od gotowania masy z masła, cukru i kakao. W ten sposób mam polewę na później oraz bazę, do której dokładam żółtka i mąkę z proszkiem do pieczenia. Miksuję na gładko, łączę z ubitymi białkami i piekę w klasycznej keksówce o długości 30 cm. Tradycyjnie używa się formy z półkolistym, żebrowanym dnem, która dosłownie nosi nazwę „sarni grzbiet”. Równie dobrze wychodzi jednak w innej.

Gdy ciasto wystygnie, przychodzi kluczowy moment. Biorę długi patyczek do szaszłyków i nakłuwam gęsto po całej powierzchni, sięgając samego dna. Po takim przygotowaniu mogę przejść do nasączania mocnym naparem herbaty. Zwykle wybieram Earl Grey, który ma szlachetną, aromatyczną nutę. Najchętniej dolewam też odrobinę rumu – chyba, że przychodzą goście z dziećmi. Ciasto polewam płynem do momentu, aż przestanie go wchłaniać. Wtedy musi postać z pół godziny, co pozwala wyrównać jego wilgotność. Dopiero wtedy mogę osuszyć wierzch i nałożyć polewę.